Ik Indo (2)
Dat Indisch en Indo niet identiek zijn en verschillende ladingen dekken doet niets af aan de praktijk van alledag waarin Indo en Indisch weliswaar achterhaald door wetenschappelijke definities nog die zienswijze reflecteert.
Dat de Indo bestaat wordt vanuit mijn verhaal niet betwijfeld integendeel het gaat over Indo’s. Indo’s die vanuit hun individuele achtergronden hun identiteit en imago aan het begrip Indo geven. De verschillende typen die de revue passeren hebben allemaal een ander idee over die identiteit en zelfs over het imago daaraan verbonden. Het zijn die gesprekken die individuele getuigenissen van dat ‘eigene’ die uiteindelijk het grote verhaal moeten vormen. Voor mijn part een antropologisch verhaal.
Natuurlijk heb je de maatschappelijke, culturele en geschiedkundige variabelen die hun invoed in dat ‘eigene’ hebben.
‘Heb je wel eens met die jonge Indo’s gesproken’, was de vraag van E, een kennis van me, ook een Indo. ‘Wat willen ze toch? Ze zijn Indo en ze zijn er trots op! Waarop? Ze weten niks van de hele geschiedenis!’.
Het klopte gedeeltelijk. Ik kende wel een paar jonge Indo’s, pubers nog die zich hadden aangesloten bij een vereniging van Indische mensen. “We zien er anders uit dan de totoks zeggen ze en dan noemen ze ons allochtonen of Marokkanen.”
‘Ja nou en. Wat zeggen jullie dan?, vroeg ik ze. Ik moet u hier wel eerlijk bekennen dat ik een enkele jonge Indo inderdaad hield voor een derde generatie Marokkaan.
‘Wij zijn Indo’s zeggen we dan’, was het antwoord. Deze uitspraak wordt dan soms onderstreept door emblemen met symbolen uit Indonesië. Of door hard ‘Gilah’ tegen elkaar te roepen als ze als groep worden bekeken. Het kietelt mijn lachspieren als ik ze zo bezig zie terwijl ik heel goed besef dat iedereen een identiteit nodig heeft.
E, mijn kennis, wilde wel kwijt dat hij door de jongeren was bedreigd omdat hij een betoog had gehouden over de Indonesische vrijheidsstrijders. Wat is dan dat eigene in Indo, dat wat die identiteit maakt bij deze jongeren? Ze weten inderdaad van niets en luisteren naar oude Indo-rock.
Ik weet niet hoe groot de groep jongeren is die deze identiteitsperikelen doormaakt. Kan er zelfs niet naar raden. Daarnaast zie ik ook de jonge mensen tot dertig jaar die een hele week Brabander, Fries , Limburger of wat dan ook zijn en die in het weekend ‘Indische dingen doen’: de weekend-Indo?
Het zijn Indo’s, net als ik en dat is een feit waarover geen discussie gevoerd hoeft te worden. Het intrigerende is dat we ons identificeren met verschillende zaken die eigen kunnen zijn aan het Indo-zijn.
Zou de oudere man waaraan ik in mijn eerste stuk refereer en die zei ‘ach je bent geen echte Indo want je kent het Oude Indië niet’ zich ook afgevraagd hebben waarmee ik me identificeer. Zou hij dezelfde vraag hebben gehad als mijn kennis E: ’Hij weet van niks, hoe kan hij zich Indo noemen?’.
Hoe belangrijk is die Indo-identiteit voor jonge mensen in de samenleving waarin we nu leven. Hoe belangrijk is Indo als identiteit?
Door introspectie kijk je naar je eigen ervaringen, opgroeiend in een samenleving waar je ‘anders’ was. Je behoorde tot die groep die ‘anders’ was. Ik vermoed dat het niet de antropologische kaders zijn die een beter inzicht daarin geven. Het gaat om een deel van jouw inhoud dat jij op een bepaalde manier uitdraagt. Datgene wat jij vanuit je persoonlijke bagage uitdraagt kan bij anderen dan aanleiding zijn om je Indo te noemen.
Frank Zitter.

Commentaar op Ik Indo 2.

Het wordt een herhaling van door mij al veel eerder en vaker geëntameerde zaken. Bijvoorbeeld in mijn blad Tjabé Rawit (1992-1997) en Tjabé Rawit Spésial (vanaf 1998). Ik hield er openbare lezingen over. Op mijn website www.tjaberawit.com staan die dingen ook nog wel eens.
Ik haalde er soms Prof. Dr. W.F. Wertheim antropoloog bij die o.m. over de eerst steeds geweigerde en later toch aan Indo’s ginds gegeven jobs zei: ‘Die functies gaven de groep van Indo-Europeanen zijn eigenlijke karakter, los van de biologische bepaaldheid.’

Trots op het Indo zijn. Inderdaad, ik stelde vele malen de vraag: waaróp precies ben je dan trots? Maar een antwoord daarop heb ik nooit gekregen. Ook nu niet. Ik ben er trots op een Indo te zijn, is niet eens vrijblijvend, het is irritant en bovendien anti anderen. Evenals “black is beautiful” en “white is better” bijvoorbeeld. Juist de Indo’s zouden dat moeten weten.

Indo’s keken op de ‘Inlanders’ en ook op hun eigen bangsa neer. Dat vaststellen zonder na te gaan waarom dat was, is wel heel erg gemakkelijk.
Hollanders keken op iedereen neer die niet wit was. ‘Inlanders’ discrimineerden elkaar onderling ook. (Gekerstende) ‘Ambonezen’ keken op ‘Inlanders’ neer en andersom gebeurde dat eveneens. Javanen waren bij de andere inheemsen niet geliefd. Arabieren waren ‘onbetrouwbaar’, ‘Bombayers’ weer ‘verrekte arrogant’, ‘kurang ajar’. In de ogen van Indonesiërs (o.m. in die van Ananta Toer), waren Indo’s de handlangers van de Belanda’s (gemengdbloedige handlangers waren een typisch koloniaal verschijnsel). Indo’s vormden knokploegen en joegen Indonesische bijeenkomsten van Islamitische origine met geweld uiteen. Maar ook a-politieke emanciperende samengroepende lieden werden niet met rust gelaten. Wahduh! Je deed wat, ije, voor je bestaan dat je letterlijk aan de Hollanders te danken had. Zij leerden je te vervreemden van de ‘inlanders’, wat een zeer effectief gif is gebleken.
In de Bersiaptijd bevochten (jonge) Indo’s de hen aanvallende Pemuda’s (en anderen die zeker géén vrijheidsstrijders waren). Niet helemaal ten onrechte meenden Indo’s dat ze héél veel te verliezen hadden als Indië Indonesië zou worden. Later, toen Nederland voluit in oorlog was met de jonge Republiek Indonesia, Politionele Acties genoemd, de tweede met de codenaam “Product”, dachten Indo’s, maar ook toen zeker niet alle, dat alles sal regkom.
Behoudens enkele uitzonderingen, waren en zijn Indo’s uit Indië er niet blij mee als je Soekarno een vrijheidsstrijder noemt. Maar er zijn ook talloze uit Indië en uit Holland stammende Hóllanders, die daar de pest over in kregen en nog krijgen. Poncke Princen was een verrader en kon niet meer naar zijn geboorteland Holland, zelfs niet voor een familievisite’tje, zonder gevaar te lopen door zijn vroegere companen, Hollanders en Indo’s, met hun ‘uit de kast gehaalde spuit’ te worden afgemaakt.

Met sommige jongere generatie Indo’s, waaronder beeldend kunstenaars, heb ik enkele jaren (vanaf 1992) in woord en beeld gecorrespondeerd met als thema “Indisch zijn en landschap”. Het waren de jongeren die al snel afhaakten.
Met andere jonge Indo’s heb ik van tijd tot tijd contact. Ook dat houdt niet over, moet ik helaas zeggen.

Het had niet zoveel om het lijf hoor, maar mag ik tot slot nog kwijt dat ik in 1947 - nog geen veertien jaar oud -, op de Elandsgracht in Amsterdam pamfletten mee hielp uitdelen tegen het zenden van Nederlandse militairen naar ‘Indië’? Dat was toen allerminst salonfähig. Bedreigd werd ik toen niet, uitgescholden wel. Ik was nog te ‘nat achter de oren’. Maar ik wist redelijk goed waar ik mee bezig was. De over-en-weer gepleegde gruwelen in Indië, spoedig na de uitroeping van de Indonesische Republiek, en voor mij tot juli 1947, stonden (en staan) op mijn netvlies geëtst en in mijn geheugen gegrift.

Dane Beerling.

Hieronder de eerste bijdrage van Frank Zitter

Ik Indo door Frank Zitter.
Interessant al die meningen van Indo’s en niet Indo’s over wie wel of niet Indo is. De meesten maken zelf deel uit van de verzameling die men Indo’s noemt. Let wel, men rekent zichzelf tot die verzameling. Om die reden denk ik dat je eigenlijk bij het vaststellen van de criteria voor die verzameling naar jezelf aan het kijken bent.
Ik ben geboren in het Indonesië van 1950. Dat is al één punt binnen! Of niet?
‘Nee, ik ben in Nederland geboren maar ik ben ook een Indo’, zegt het jongetje op mijn galerij die hier in Nederland is geboren uit een totok en een vrouw die in Indonesië is geboren.
Okee, ik ben geboren uit twee gemengdbloedige ouders en dat is toch zeker een punt waarmee ik scoor! Of niet?
‘Nee, je hebt het Oude Indië niet meegemaakt, die cultuur niet geleefd, geproefd’, zegt een man van in de zeventig die gemengdbloedig is en kleurrijke verhalen vertelt over zijn jeugd in ‘Indië’.
Prima. Ik hou van Indisch eten en koken, van de aparte sfeer als Indo’s bij elkaar zijn, van petjokkig praten met Indo-vrienden/vriendinnen.
- Ik schrijf expres ‘petjokkig’ omdat het niet voortkomt uit een gedegen kennis van petjok – .
Kom nou mensen. Al die dingen bij elkaar daar moet ik toch mee scoren, dat maakt me toch Indo!
Of niet?
‘Nee, je bent net een belanda. Je bent zo direct, zo lomp soms en gierig. Ik vraag jou die vijftig pop te leen en ik krijg niet. Je zegt gewoon: ‘nee’. Dat is geen respect voor ouderen’, zegt een oude Indische mevrouw’. Okee, geintje. Maar ik hou inderdaad niet van valse bescheidenheid, kan goed met geld omgaan en ben vrij direct in mijn verbale gedrag naar anderen.
‘Je bent al meer Nederlander dan Indo’, wordt me verweten.
Toch moeilijk om te plaatsen want als ik me soms de verhalen herinner over hoe ook Indo’s vroeger in Indonesië omgingen met bedienend personeel dan krom ik mijn tenen. Daar pasten toch heel vaak de stempels ‘lomp, bot en ongevoelig’ bij. Natuurlijk niet alle Indo’s maar genoeg om er toch even bij stil te staan.
‘Je moet ze soms hun plaats wijzen’, was dan vaak de reactie als ik opmerkte dat je toch zo niet met mensen omgaat.
Toen ik in bijzijn van oudooms en tantes de opmerking maakte dat ‘zo’n Soekarno eigenlijk een vrijheidsstrijder is’, was het omgekeerde wereld: ‘als ik in Indonesië was gebleven dan zou ik zo niet spreken. Je bent toch geen Indonesiër’. Het huis was te klein.
Okee, genoeg geluisterd naar anderen. Kijk naar jezelf; tijd voor introspectie. (Is daar trouwens een goed petjok-woord voor?)
Je voelde je toch behoorlijk rot toen je als enigste bruintje niet werd uitgenodigd op het schoolfeestje van je totokklasgenootjes waar je op school altijd zo goed mee kon spelen. Dat gevoel en die woede zouden je nog vaker in je leven confronteren met je ‘anders zijn’. Je was Indische Nederlander werd gezegd maar voor jouw gevoel kon dat ‘Nederlander’ wel weggelaten worden als je vaak toch niet op feestjes mocht komen of niet met de dochter van een totok uit mocht. Later begreep je dat het voor die totokspeelmakkertjes ook niet makkelijk was als hun ouders hen zeiden dat jij niet mocht komen.
Op een bepaald moment, op de lagere school nog, hoorde je het woord ‘Indo’. Een ander bruin jongetje riep jou dat toe: ’hé, Indo!’.
Ik had er vrede mee, het voelde beter dan ‘Indische Nederlander’. De buitenwereld zag je toch niet als Nederlander dus ‘Indo’ was goed.
Ojee, ben ik nu weer een definitie aan het opbouwen van wie ‘Indo’ is?
Wanneer was er het besef dat je omgeving vergeven was van Indo’s, Indische Nederlanders en wat dies meer? Geen idee. Het was er ineens. Dat je psychologie ging studeren had er waarschijnlijk mee te maken. Je leerde observeren, naar je omgeving en naar binnen kijken.
Zeker geen homogene ploeg die mensen in mijn omgeving. Van hoogleraar en hoge ambtenaar tot de rebelse spijtoptant uit de dessa. Je hoorde dan van zulke zaken als: ‘Ach sommige Indo’s hebben het hoog in hun bol’ tot ‘Je kunt wel zien dat ze uit de kampong komen’. Van ‘selamat makan mensen’ tot ‘hantam kromo!’ bij het eten.
Verder hoorde je verschrikkelijke verhalen over Japanners en ploppors, Burma spoorweg en bersiap maar ook avontuurlijke verhalen over proberen aan voedsel te komen of het doorsmokkelen van post voor gevangenen van de Japanners.
Als politiek geëngageerde jongeling was het moeilijk om Indo’s te vinden die ook vonden dat Soekarno eigenlijk een vrijheidsstrijder is en dat er toch behoorlijk veel koloniaal gedrag gedetecteerd kon worden binnen de Indo-populatie.
Ik begreep dat wij Indo’s als los zand aan elkaar hangen. Maar het is wel allemaal zand.
Elke menselijke verzameling heeft een geschiedenis waarin verschillende variabelen te herkennen zijn die sturing geven en de uiteindelijke richting bepalen waarin die populatie zich ontwikkelt.
Ondanks de onderlinge individuele verschillen kan en mag eenieder uit die verzameling het credo: ’Ik Indo’ uitspreken.
Tot zover de heer Frank Zitter.

Commentaar.

Een heel betoog van meneer Zitter, maar opgezet alleen wegens de bewéring dat een man van ‘in de zeventig’ en ‘gemengdbloedig’ gezegd zou hebben dat je geen Indo kan zijn als je het oude Indië niet hebt gekend.
Wij kennen geen dommerds die dat zeggen, of ze nou wel of niet ‘in de zeventig’ zijn. Als je een afstammeling bent van een mannelijke Hollandse/Europese voorouder/ouder en van een vrouwelijke inheemse uit Nederlands-Indië/Indonesië samen, ben je een Indo. Of je nou in Nederlands-Indië geboren bent of niet.
Een totok (volbloed Hollander) is geen Indo. Zo eenvoudig is dat. Wij, Tjabe Rawit Indische Cultuur (in) Beweging, weten dat al zóóóó lang.
Onze stelling luidt dan ook niet dat de ene Indo wél en de andere Indo níet een Indo is. Onze stelling luidt wel: een Indo is niet altijd ook Indisch en Indisch is niet altijd ook Indoos.
Moeilijk? Ach, welnee. Indien hij Indisch is, is het Indisch van de Indo, hij behoorde tot ‘de zwevende bevolkingsgroep’ in Indië, anders dan het Indisch van bijvoorbeeld de totok voorzover die Indisch is, de totok behoorde tot de bevoorrechte klasse en meestal was hij ook de baas.
Meneer Zitter haalt Indo en Indisch door elkaar of hij veronderstelt dat Indo synoniem is met Indisch. Een zienswijze die je wel vaker tegenkomt, maar die allang niet meer geldt. Als je het vroeger had over een Indische (man of vrouw), dan begreep iedereen dat het over een Indo ging, c.q. iemand van gemengd Indonesisch-Hollands(Europees) bloed. Maar dat kan niet meer sinds de ‘moderne antropologie’ heeft bepaald dat iedere Nederlander uit het voormalige Nederlands-Indië tot de ‘Indische Nederlanders’ behoort, te vertalen met “uit het land Nederlands-Indië komend”. Dat betekent geenszins dat ze allen ook Indisch zijn. Dat is misschien wel moeilijk te vatten, maar dat is niet onze schuld. Het zijn de moderne antropologen die voor die verwarring hebben gezorgd. Onder hun ‘Indische Nederlanders’ heb je Hollanders (en andere volbloed-Europeanen), Indo’s, Indonesiërs, Molukkers.

De Indo bestaat en dus hoef je over die feitelijkheid geen discussie te voeren. De vraag of je wel of niet een Indo bent is derhalve 'onbelangrijk', even 'onbelangrijk' als bijvoorbeeld de vraag of je wel of geen Arabier bent. Op zich zegt dat niet zo veel. Het wordt anders als het om Indisch en om Arabisch gaat.
Vragen over wat Indisch is, of iémand Indisch (of Arabisch) is, zijn wel relevant, lijkt ons. Welke culturele/geschiedkundige en maatschappelijk-positionele zaken hebben dat Indisch zijn gevormd. En ook wat we met dat Indisch zijn nú (nog) kunnen. Zeker, we hebben het over (jeugd-, opvoedings- en oorlogs-) ervaringen van toen, in Indië, die hun invloed hebben op Indo’s (en op Hollanders en anderen uit het voormalige Nederlands-Indië), en vaak ook op hun nazaten, maar we hebben het vooral ook over de tijd erna tot en met nu. We tonen aan dat recente en actuele gebeurtenissen niet zelden hun oorsprong in het verleden hebben.
Jazeker, soms hebben we ook aandacht voor ‘nostalgie’. Ih, why not? Uit nostalgische muziek, vertellingen, liedjes, gedichten, toneelstukken kan best eens iets nieuws geboren worden.

Dane Beerling.

---

Geachte heer Stufkens,

Uw vraag: Wat zou u bedoelen met "vermaleisen" zoals deze term wordt gebezigd in verband met de positie van de Inlandse moeders, die niet meer in de desa thuis waren maar wel in de kampong nabij een VOC vestiging?

1. Mijn antwoord: Zie 2.

Uw vraag: Nu is het wel zo, dat op Java de oorspronkelijke talen geen maleis waren, een taal overgewaaid vanuit Malakka en die als handelstaal bekend werd aan alle kusten in de Archipel.
Gingen deze personen over tot het maleis?

2. Mijn antwoord: De moeders spraken steeds meer de kusttaal Maleis en minder hun dorps(desa)taal, of dialect zo u wilt. Hun gemengde kinderen het Maleis, maar ook een ‘mengelmoes’ van Maleis en het Nederlands (uit de VOC-tijd) dat ze van hun blanke vaders leerden en van andere mannelijke VOC-‘bezoekers’ aan de kampong.
Citaat uit het hoofdstuk Petjok op www.tjaberawit.com:
‘Petjok is een ‘taal’ waarvan het belangrijk is om het ontstaan ervan te kennen wil je die kunnen begrijpen en zo leren. Petjok ontstond ooit gaandeweg tussen Indo’s en totoks. Als er iets is dat Indo’s en totoks eens samen hadden, dan was dat Petjok. Ze kunnen dat bezit, dat bewijs van hun identiteit, ontwikkelen. Al vaker is het idee gelanceerd om een Petjokcursus van de grond te tillen. Ruud Hoemakers, hij is betrokken bij Het Indisch Huis, heeft gevraagd of ik zo’n cursus wil opzetten. Ik wil wel helpen, maar anderen moeten het initiatief nemen. Een mooi begin wellicht voor een Indische cultuur onderzoek.’
Let u er even op dat ik taal tussen aanhalingstekens heb gezet?

Uw vraag: U poneert de stelling: "Indisch is Indisch zoals een roos een roos is".
Hoe kan "Indisch" een op zichzelf staande entiteit met een eigen "root" zijn indien, zoals uzelf duidelijk uiteenzette, de Indo's ontstonden als een tussen twee volkeren en dito culturen zwevende groep waren en zijn? Er blijven immers herkenbare elementen van de twee volkeren aanwezig?

3. Mijn antwoord: Ik zou ook hebben kunnen schrijven dat Indisch (in cultureel opzicht, maar ook als mens: met name de gemengde mens) even ‘volkomen’ en ‘uniek’ is als Hollander, Indonesiër, Belg, Zweed…. Ook Indo’s zelf maken vaak de denkfout dat ze als het ware uit twee helften bestaan. Hun ‘zwevende positie’ ginds was niet het gevolg van dat zogenaamde dubbelzijn (als dat woord al bestaat), maar van rassenverschillen en het toepassen van het verdeel-en-heers-principe door de toenmalige blanke machthebbers. De gemengdbloedigen (Indo’s) werden als een apart volk beschouwd en ook zo bejegend, er waren wijken met aan het hoofd een uit hun midden stammende majoor (vergelijk het Engelse mayor voor burgemeester). Pas rond 1900 werd die groep bij wet tot de Nederlanders gerekend, maar wet en praktijk bleven van elkaar verschillen. U leze daarover meer op onze website.
Een ander voorbeeld: Jiddisch is Jiddisch zoals een roos een roos is.
Jiddisch namelijk ontstond in de tijd dat joden met de Romeinen meetrokken naar een gebied dat ongeveer uit het hedendaagse Duitsland bestaat en delen van Oostenrijk en Polen. Ook daar ontstonden gemengde relaties. De joden spraken aanvankelijk Hebreeuws, maar dat vermengde zich gaandeweg met de ginds gesproken talen en dialecten: daaruit ontstond het Jiddisch, een taal even ‘autonoom’ als iedere andere taal. En waaraan ook andere cultuurspekten verbonden raakten en uit ontwikkelden, even eigen als die van bevolkingsgroepen rond hen. In Israel werd op Jiddisch neergekeken (Ben Goerion, de eerste president van dat land: ‘Als ik Jiddisch hoor, moet ik kotsen!’). Nu is men, joden, trots op het Jiddisch dat heel populair is geworden, in Israel, maar bijvoorbeeld ook in de Verenigde Staten waar Jiddisch op universiteiten wordt gedoceerd. Bashevis Singer schreef in het Jiddisch en kreeg daarvoor de Nobelprijs voor literatuur.
Misschien is een nog beter voorbeeld, het aan het Petjok verwante Zuid-Afrikaans. Ontstaan uit een mengvorm van Maleis (jazeker!) en Nederlands uit de VOC-tijd. Aanvankelijk gelijkend op het Petjok. Het Maleis stamt van bevolkingen uit de Indonesische archipel, naar ‘de Kaap’ gebracht door de VOC. Vanuit een Petjokachtig begin, laat ik het Afrikaans-Petjok noemen, ontwikkelde het zich tot wat we nu kennen als Zuid-Afrikaans. Maar nog steeds wordt door de Kaapse ‘Maleiers’ ‘Afrikaans-Petjok’ gesproken (zoals ook Indo’s nu nog Petjok spreken), daarin verhalen en gedichten geschreven.
De ‘taal’ Petjok, ofschoon op de Leidse Universiteit al geruime tijd bestudeerd en gedoceerd, zou zeker ook door de ‘Indische’ gemeenschap zelf bestudeerd moeten worden en in praktijk gebracht. Vroeger, in de nadagen van de VOC en ook nog daarna, was Petjok (Bataviaans, Indisch-Nederlands) een gangbare taal voor Indo’s en Hollanders onderling, ook in het zakelijke verkeer: brieven, boekhoudingen, contracten en andere overeenkomsten werden daarin gesteld. En later schreef Tjalie Robinson in die taal (Ik en Bentiet), en ik doe dat en ik vertel daarin. Er is geen sprake van dat Petjok ‘noch hom noch kuit is’, zoals u stelt.
Ik hoop dat mijn uitleg bevredigend is. Het zou erg leuk zijn als u mijn boek “Leew is tijher, alleen sijn celana monyet met sonder strepen. PETJOK” zoudt aanschaffen. Zie daarvoor de pagina Boeken & Prijzen van onze site. U steunt daarmee ons doel Indische Cultuur (in) Beweging.
Verder is het misschien een goed idee om mij ‘ns uit te nodigen op een van de bijeenkomsten van uw vereniging “(M)ULO te Bandoeng) “ om daar mijn voordracht Over en in Petjok te houden. Ik toon daarin in vogelvlucht de ontstaansgeschiedenis van Petjok en de strijd daartegen van de kant van Nederlandse taalpuristen. Een voordracht die van rijd tot tijd hilarisch is en verder rijk aan annekdoten en verhalen in Petjok. Zie voor meer informatie daaromtrent de pagina Optreden van onze site www.tjaberawit.com.

Met vriendelijke groet,
Dane Beerling.

...

Hieronder een reactie van de heer Hoekstra uit Phoenix (USA).
Uw website wordt door mij ten zeerste geapprecieerd. Het brengt bij mij herinneringen naar boven die al lange tijd in mijn onderbewustzijn diep begaven waren geweest, maar die door de huidige wereldomstandigheden weder naar boven zijn gedreven. While surfing de Internet en bij gissing de naam Dutch East Indies in te tijpen ben ik op uw website terechtgekomen.
Al de artikelen door u beschreven heb ik persoonlijk doorgemaakt. Ben in Augustus 1940 in Meester Cornelis, Batavia geboren, heb met mijn ouders en grootouders de Japanse overheersing doorgemaakt en overleefd. In Oktober 1945 waren wij gerampokt, maar ons leven werd op ongelooflijke wijze gespaard doordat mijn grootvader onder de jonge rampokkers zijn voor de oorlogse tuinjongen herkende en hem in zijn eigen taal aansprak. Al wat zij konden meenemen werd wel meegenomen en de rest werd kort en klein geslagen. Hebben daar drie dagen in de Goed Herder doorgebracht samen met al de wand- en beereluizen die de Kempetai had achtergelaten.
Daarna overgeplaatst naar het 10de Bataljon in Kwitang bij Pasar Senen. Daar hebben wij de grootste slachtpartij meegemaakt.
Van 1948 tot 1952 in Menteng Poeloe gewoond. In 1952 naar Nederland gerepatrieerd. Daar tot 1962 gewoond. In die tijd waren er geen boeken of geschriften die de "Indische Cultuur" en de "Indo"-geschiedenis beschreven. Total Cultural shock. For the Dutch more so, due to ignorance and lack of education in this field. I Iearned that many knew very little about the Dutch East Indies. "Indo’s" were treated like second-class citizens.
By the way, the ethnic identification "Indische Nederlander " is, in my opinion, incorrect. The terminology "Eurasian" seems to be more proper to me. All one has to do is look at the family name. Many of us "Indo’s" are of European and Asian descent. My last name suggests I am of Dutch (Frisian) descent. However from my mother's side I am of German and native Indonesian origin. My grandmother was of Javanese and my great-grandmother of Amboinese descends. To deny this would be lying to oneself, would it not?
In 1952 met de nieuwe wereldvolksverhuizing naar de US geïmmigreerd en tot op heden wonende in Phoenix, Arizona, de vijfde grote stad in de Verenigde Staten.
Anyway, I really enjoy your site. Very interesting and educational especially for the younger generation whose parents were ashamed to teach their kids about their heritage. Thank you so much. By the way, did Rob Nieuwenhuys land his parents live in the pension Kasteel van Antwerpen in Baarn during 1952/1953.
Anyway, thanks again and keep up the good work. Please pardon my "Petjok" Dutch-English.
So long from Phoenix, Arizona the Grand Canyon State.
Robbert Hoekstra.