|
(LIBIË)
Monument
(Dane Beerling 1996, een weinig herzien in 2011)
Luister!
Het is feest waarom ‘k
de pen kan laten zeggen, de kwast kan
laten zien, dat alles blauw is.
Vlaggen
en banieren als
de honing van de wit’ en rode bloem!
Het is ál goud! Hoera! Hoera!
Loekie
is een grap, een pop.
Ik ben de nieuwe grens van het wijde land
waar wortels zoeken naar een plek.
Die grens,
mijn kleur, een vrijbrief
om mijn hart en ziel te krenken,
mijn vlucht voor dood daardoor vergeefs.
Het feest
omfloerst de sterren,
de gele wolken boven ’t dorre land,
waardoor m’n hoofd slechts haten kan.
Viert feest!
Schrijf straks het woord
dat mij troost is, mij wellicht laven zal
gelijk de munt' in d' kerkenzak.
Vergeet
dat ik besta, en eet en
drink en wordt dan dronken als een zwijn!
Ik kijk, maar maal daar maar niet om.
Ik zoek
elders in het zand,
schraap de bodem schor en tart de gieren
die weinig vinden op mijn bot.
Als ’t kan
laat dan ’t restant
van mijn wit gebeente als teken liggen,
als monument van dood door schuld.
|
